Portret ulicy Warszawa

Bar Sady

2012-01-17T19:50:00.003+01:00

Pierwsze zdjęcie ze śniegiem, choć jeszcze go trochę mało.

Jeff's

2011-12-27T19:38:00.001+01:00

Pole Mokotowskie. Jest źle, ciągle pada.

Wiatr

2011-12-04T16:03:00.002+01:00

Wiało wczoraj. Taki obrazek ze Służewca.

(Mój skaner trochę nie dał rady miejscami, ale trudno)

Oko

2011-11-28T23:48:00.004+01:00

Ujęcie wody, a wygląda tak złowieszczo. Dziwne miejsce; jakby opuszczone, ale nie do końca.

UFO i Neofilologia

2011-11-04T23:11:00.003+01:00

Wylądowało.

Mazowiecka

2011-10-25T21:46:00.002+02:00

Kolejna piekarnia i kolejny samochód w nocy.

Pegaz

2011-10-23T13:31:00.003+02:00

Zawsze chciałem zrobić zdjęcie stacji benzynowej w nocy. Marzenia się spełniają(?).

Na działce obok

2011-10-21T21:41:00.003+02:00

Wiem, że nie ma ku temu racjonalnych przesłanek, jednak mi to miejsce kojarzy się z Księżycem. Może to ta głusza, obecna wczoraj w nocy, może dziwne światło, ciężko mi powiedzieć - dla mnie to księżycowa scena. Do posłuchania księżycowy kawałek The Cinematic Orchestra.

Basia Sokołowska "O czekaniu"

2011-10-21T12:35:00.003+02:00

Na fotopolis.pl pojawił się bardzo ciekawy felieton Basi Sokołowskiej. Tekst traktuje o tym, co w fotografowaniu na kliszy zawsze wydawało mi się pociągające i stymulujące, czyli o czekaniu, błogiej niewiedzy, co właściwie udało się uwiecznić. Nigdy jednak nie sądziłem, że chodzi o "odroczoną przyjemność". Warto przeczytać ten niedługi felieton również ze względu na, wręcz wzruszającą, historię pewnego cyklu zdjęć Gregory'ego Crewdson'a. Fotografia z pewnością może także posiadać wymiar leczniczy.

Okno na podwórze

2011-10-14T21:35:00.004+02:00

Tytuł trochę bez sensu, bo to poczta, a okno nie jest na podwórze, tylko na niewielki trawnik, ale trudno, ładnie brzmi (i ma akcent fotograficzny). Okazuje się, że te 3-4 stopnie w nocy to wcale tak zimno nie jest. Mimo to wciąż czekam na śnieg.

Gdyby ktoś chciał obejrzeć te nocne zdjęcia z muzyką, to polecam tę: Keith Jarrett "Shenandoah".

Micheal Kenna

2011-10-08T21:49:00.003+02:00

Nie jestem jakimś wielbicielem pejzaży Micheal'a Kenna, choć niektóre bardzo cenię. Ten filmik wrzucam jednak ze względu na to, co fotograf ma do powiedzenia o robieniu zdjęć w nocy (jest dokładnie tak, jak mówi!) i ze względu na kilka mądrych zdań o relacji fotograf-obiekt fotografowany. Fragment o nocnych zdjęciach zaczyna się w 1:53.

"Budujemy nowy dom"

2011-10-02T01:28:00.004+02:00

"W styczniu 1945 roku wygnanym mieszkańcom Warszawy, którzy wracali na bezludne gruzowisko, mogło się wydawać, że odbudowa miasta jest ponad ludzkie siły i nie zostanie ono już nigdy wskrzeszone" - takie zdanie można znaleźć na jednej z plansz rozpoczynających wystawę "Budujemy nowy dom" w Domu Spotkań z Historią. A jednak, udało się i Warszawa wciąż trwa. Każdy widzi, że w niektórych miejscach udało się lepiej, w innych znacznie gorzej, a w niektórych poniesiono kompletną klęskę. Obszerny materiał zdjęciowy (dodatkowo bardzo dokładnie opracowany i opisany) w DSH daje odpowiedź, czemu Warszawa obecnie wygląda właśnie tak, a nie inaczej. Pomaga również lepiej zrozumieć atmosferę tego miasta, która przecież tak bardzo zależy od jego architektury. Wyjaśnia między innymi, dlaczego w stolicy centrum miasta de facto nie istnieje. Mówiąc krótko, wszystkim, których Warszawa jako miasto interesuje, leży im na sercu, gorąco polecam tę wystawę!

Hale Banacha

2011-09-27T22:26:00.006+02:00

Tym zdjęciem najpewniej kończę nocne fotografowanie na jakiś czas. Nie widzę już nic nowego krążąc po mieście, a samo fotografowanie stało się mechaniczne i beznamiętne. Ponadto w nocy temperatura spada do ledwie kilku stopni, co przy braku zimowej aury jest jedynie nieprzyjemne. Uznałem, że to najwyższy czas na przerwę i rozpoczęcie czegoś nowego. Do nocnych zdjęć wrócę z pewnością, wtedy, kiedy przyjdzie inspiracja, świeżość, spadnie śnieg (śnieg!).

EDYCJA: Podmieniłem zdjęcie na jaśniejszą wersję.

Kontener

2011-09-17T21:51:00.002+02:00

Jeszcze jedno ujęcie z piekarni SPC. Jesień...

Piekarnia

2011-09-06T00:06:00.003+02:00

Wizyta w piekarni SPC przy ulicy Lubelskiej zakończyła się między innymi takim zdjęciem. Niesamowite, jak zupełnie niezamierzony element (człowiek w drzwiach) potrafi zmienić kompozycję, na lepsze!

Jednocześnie chciałbym serdecznie podziękować panu Tadeuszowi Grzędzie i wszystkim osobom związanym z SPC, które mi dziś pomogły i umożliwiły fotografowanie na terenie zakładu. Dziękuję!

To mój setny post na tym blogu. Ojej, dużo.

Kto wywiesił to pranie?

2011-09-05T00:50:00.004+02:00

Przedziwne miejsce. Rury, zrujnowana kamienica, w głębi wiszące (w dość już zimną noc!) pranie, a wszystko to na tyłach nowoczesnych biurowców blisko ronda Daszyńskiego. Żałuję flary (nic na nią nie poradzę niestety), ale samo miejsce wydało mi się warte pokazania.

PROSZĘ KLIKAĆ W ZDJĘCIE!

Rury

2011-09-03T00:51:00.002+02:00

Nie wiem, co dokładnie płynie tymi rurami, choć wyglądają mi na gazowe. Bardzo hałasowały - zupełnie, jakby odbijały się w ich środku jakieś przedmioty.

Chwila przerwy w fotografowaniu spowodowana była awarią sprzętu. A teraz, niestety, powoli kończą się już ciepłe noce.

Więzienie

2011-08-27T15:50:00.001+02:00

Sfotografowałem więzienie.

Oszczędnie

2011-08-24T17:39:00.003+02:00

Oszczędna kompozycja.

I dialog z miłym panem szefem ochrony:
-Tak z ciekawości, co Pan fotografuje w naszym pięknym budynku?
-Kolory.
-O Chryste Panie...

Rozmowy "o fotografii"

2011-08-23T11:06:00.004+02:00

Większość rozmów, które ostatnio przeprowadzam podczas fotografowania brzmi mniej więcej tak:
-Dzień dobry, ma Pan pozwolenie na fotografowanie tego budynku? (najbardziej kreatywna wersja tego pytania "Czy ma Pan pozwolenie na fotografowanie prywatnego budynku z logo prywatnej firmy?") - zaczyna ochroniarz.
-Stoję na chodniku - odpowiadam.
-Ale to jest prywatny budynek.
-A to jest publiczny chodnik.
-No, fakt... - przegrywa bitwę ochroniarz.
Następnie następuje albo całkiem miła pogawędka o tym, co właściwie fotografuję (odpowiadam różnie, choć zgodnie z prawdą, na przykład "kolory" lub "światło"), albo mniej miła próba argumentowania, że jednak nie mam do tego prawa, którą puszczam mimo uszu. Bywa też przezabawnie, gdy ochroniarz mści się wyznaczając mi palcem na chodniku niewidzialną linię, za którą jest już teren prywatny ("niech sobie pan sprawdzi na planie miasta"). Potem staje obok i czeka, aż zrobię te nieuważne pół kroku naprzód, aby zwrócić mi uwagę. Jeszcze trochę, a nauczę się prowadzić te monotonne rozmowy nawet na moment nie przerywając pracy. Rozmowa z policją, która pewnie prędzej czy później nastąpi, byłaby interesującym przerywnikiem.

Kładka

2011-08-19T21:47:00.002+02:00

Kładka nad ulicą Czerniakowską u wylotu Bartyckiej.

PKS Stadion

2011-08-10T23:15:00.006+02:00

Tuż obok trwa marnowanie pieniędzy, czyli budowa Stadionu Narodowego. A ta pętla zostanie, jaka jest? Plac budowy jej nie obejmuje.

Wersja poprawiona powyżej. Proszę klikać, bo znów zmasakrowało jakość.

Przedszkole

2011-08-07T20:41:00.002+02:00

Budynek jak takie duże klocki. Ciekawe, jaką funkcję spełniają kraty w oknie: chronią dzieci przed tym, co może przyjść z zewnątrz, czy może chronią świat przed samymi dziećmi? ;)

Stykówki fotografów Magnum

2011-08-07T15:00:00.002+02:00

Wydawnictwo Thames & Hudson wydało niedawno szalenie interesujący album zawierający stykówki takich fotografów jak Henri Cartier-Bresson, Martin Parr, Mark Power czy Cornell Capa. Świetny pomysł, gdyż na pewno niejedną osobę interesuje, jak powstawały różne znane zdjęcia, a właśnie to będzie można na stykówkach zobaczyć. Niestety nie sądzę, by w albumie znalazły się zdjęcia Marka Powera z Polski (projekt "Melodia Dwóch Pieśni"), gdyż wykonane zostały wielkim formatem. Ciekawa, a także dość droga pozycja, gdyż kosztuje 95 funtów.

American

2011-08-06T20:00:00.003+02:00

Długi, amerykański.

I cytat: "Co on tam fotografuje, przecież tam nic nie ma?!"

Piękne zdjęcia w Starej Galerii ZPAF

2011-08-05T17:45:00.000+02:00

Polecam wystawę "Miasta i ogrody" Macieja Kuszeli. Przyjemnie popatrzeć na tak dopracowane, niekiedy monumentalne kadry oraz wspaniałe odbitki. Właśnie te odbitki, które można tam obejrzeć, to chyba najwspanialsze (poza samym procesem fotografowania), co potrafi zaoferować fotografia analogowa. Więcej nie piszę, gdyż szczegółowy opis wisi na ścianie, a najlepiej po prostu popatrzeć. 26.08 o godzinie 18 odbędzie się w galerii spotkanie z artystą.

W sali obok wiszą zdjęcia Janusza Musiała z katowickiej dzielnicy Nikiszowiec (cykl pt. "Miasto K"). Ciekawa gra barwami i strukturą; w przeciwieństwie do zdjęć Kuszeli, w całości cyfrowa.

Niepokój

2011-08-02T22:36:00.007+02:00

Niepokojący widok. Ostatnie pół minuty naświetlałem przy wyłączonym świetle w budynku - ktoś próbował sabotować moje zdjęcie. Chyba nawet na dobre to wyszło.

Ostatnia klatka rolki.

Droga Fotografia

2011-08-01T17:43:00.002+02:00

Długo wyczekiwany 36-ty numer Kwartalnika Fotografia ukazał się przed kilkoma dniami. Jak zawsze świetnie wydany, merytorycznie również wygląda dobrze. Niestety, jego cena to już 30zł. Drogo. Bardzo drogo. Powodem jest brak jakiegoklwiek wsparcia finansowego przez Ministertswo Kultury. Abstrahując od skandaliczności tej ministerialnej decyzji, martwi mnie co innego. Kwartalnik zwyczajnie nie może być już droższy. 30zł to cena, moim zdaniem, już ciężka do przełknięcia, nawet za tak dobre pismo. To cena książki. Trzymając w ręku nienabyty jeszcze KF zastanawiałem się, ile kwadratowych zdjęć mógłbym za te 30zł zrobić i wywołac. Za dużo. Trzymam kciuki za KF, on zwyczajnie musi przetrwać, bo nie ma innego, równie dobrego fotograficznego pisma, które nie zajmuje się bez sensu sprzętem, tylko sztuką. Boję się jednak, że jeśli KF jeszcze podrożeję, już po niego nie sięgnę, mimo ogromnej doń sympatii.

Mówiąc krótko, ktoś w Ministerstwie mógłby się porządnie stuknąć w głowę i naprawić błąd, jakim było nieprzyznanie finansowania KF-owi.

Na końcu

2011-07-31T17:23:00.006+02:00

W tym miejscu kończy się droga. Zastanawiam się, gdzie kiedyś poprowadzi? W co zamienią się chaszcze tuż za jej krawędzią? Co planował ktoś, kto wytyczył ten zjazd z trasy Siekierkowskiej na lewym brzegu Wisły? Z pewnością niedługo pusty krajobraz zapełnią bloki mieszkalne lub centra handlowe, jednak teraz jest to jakiś koniec. Raczej nie świata, choć stojąc tam w nocy można odnieść takie wrażenie.

P.S. Polecam klikać.

Pusty

2011-07-11T21:37:00.002+02:00

Puste billboard'y w nocy i tak się świecą. Ciekawe, dlaczego? Taki, a właściwie dwa obok siebie, wiszą od niedawna w mojej okolicy.

Inspirowane widzianym niegdyś zdjęciem Pawła Żaka. Od kiedy je zobaczyłem szukam w nocy pustych billboard'ów.

Na przekór

2011-07-11T19:32:00.002+02:00

Zaopatrzyłem się niedawno w zapas czarno-białych filmów, miałem kupić chemię do wywoływania, a... robię kolorowe zdjęcia. Niezbyt siebie rozumiem, ale nie narzekam, bo coś robię, a to już bardzo dużo.

Swoją drogą ten niewiele wnoszący post przerywa niespotykaną dotąd na tym blogu serię 9 postów stricte zdjęciowych z rzędu. I trudno, że pierwszy z nich pochodzi z 21.10.10.

Brama

2011-07-10T18:00:00.003+02:00

Znów Służewiec. Wypatrzyłem miejscówkę z budową i pojechałem właśnie tam robić zdjęcia, ale zaparkowałem się właściwie naprzeciwko tej bramy. Szczęście.

Znów polecam klikać, bo ten cholerny automat zmniejszający zdjęcia zaczął im psuć jakość. Nie wiem, czemu tak jest - wcześniej się tak nie działo.

Budowa

2011-07-09T16:13:00.007+02:00

Przebudowa odcinka Marynarskiej na Służewcu. Ładnie się świeci.

PROSZĘ KLIKAĆ W ZDJĘCIE po większe, gdyż automat zmniejszający na blogu coś je psuje.

Wędkarz

2011-06-29T21:54:00.002+02:00

Poziom wody w Wiśle wciąż niski.

Firana

2011-06-03T23:40:00.000+02:00

Świeże, z dziś. Prosta kompozycja. Na teoretycznie dwunasto-klatkowym filmie udało mi się zmieścić całe 9 i pół klatki. Magia :)

Auta

2011-04-23T00:41:00.004+02:00

Gdzieś w centrum Warszawy, okolice Hożej. Świeci słońce, to jest i więcej energii do myślenia nad zdjęciami (choć wtedy akurat padał deszcz).

Choinka

2011-02-20T20:29:00.006+01:00

Troszkę się spóźniłem, ale przynajmniej jest nieostre. Witryna NBP.

GMok

2011-02-02T14:57:00.004+01:00

Wywołałem film z, bodajże, września. Film z grudnia wciąż czeka na ostatnie 4 klatki.

Zimą pod mostem

2010-11-11T13:33:00.003+01:00

Wspomnienie z, bodajże, stycznia 2010.

Stado

2010-10-21T23:39:00.004+02:00

Tak po Nietzscheańsku odrobinę.

Transfotografia

2010-10-21T00:10:00.002+02:00

W fotograficzne festiwale obrodziło w tym roku. Zaliczyłem krakowski (świetny!) i warszawski (nie wiem, co napisać, ale raczej nic pochlebnego...), a teraz jest szansa na kolejny. Otóż w Gdańsku trwa festiwal Transfotografia. Moją uwagę szczególnie zwrócił projekt City of Ambitions Ferit'a Kuyas'a, który opowiada o niezwykłym, gigantycznym chińskim mieście, w dużym stopniu nieznanym w naszym kręgu kulturowym. Wystawy nie widziałem, co się może zmienić, ale zdjęcia wyglądają bardzo interesująco, więc polecam obejrzenie, jeśli ktoś ma okazję.

Adrenalina

2010-10-15T19:49:00.003+02:00

Zabawne.

Divercity. Learning from Istanbul

2010-10-14T18:44:00.002+02:00

Do 11.07 w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej można oglądać szalenie ciekawą wystawę pt. "Divercity. Learning from Istanbul". Znajdują się tam prace nie tylko fotograficzne, również filmy oraz instalacje. Można by długo pisać na temat tej wystawy, ale jakiekolwiek słowa zmierzałyby do jednego: czytelniku, koniecznie odwiedź CSW przed 11.07! "Divercity" to prawdziwa uczta. Tak ciekawego obrazu prawie nieznanego mi miasta zupełnie się nie spodziewałem, i to ujętego na tak wiele sposobów. Nie tylko jednak całość robi ogromne wrażenie, poszczególne prace również. Uwadze polecam w szczególności zdjęcia Alego Tapitka oraz Basa Princena.

Naprawdę warto zobaczyć tę wystawę, szczególnie, że w czwartki jest bezpłatna. Wychodziłem z CSW ostatnim razem z myślą, że chciałbym, aby i moja Warszawa została przedstawiona kiedyś na podobnej wystawie.

Pachołek

2010-10-13T19:52:00.003+02:00

Akcent kolorystyczny.

Szeroki notatnik

2010-10-13T19:21:00.004+02:00

Z zaniedbywania jednego bloga urodził się drugi. Po prawej stronie umieściłem gadżet, który pokazuję zajawkę postów z drugiego bloga. A co tam będzie? Otóż zdjęcia panoramiczne. Portret Ulicy Warszawa działać będzie wciąż - tu będą zdjęcia kwadratowe, teksty, teksty o wystawach. Zostałem studentem, więc i czasu powinienem mieć więcej na pisanie; jest zatem nadzieja. A jak mnie wyrzucą, to już w ogóle...

PS. Gdyby ta zajawka się nie podobała, albo pojawił się pomysł na umieszczenie jej w innymi miejscu - proszę pisać.

Mgła

2010-06-10T20:33:00.003+02:00

Bloga czas rozruszać. Z powodu podniesionego poziomu wody o warszawskim odcinku Wisły jest ostatnio głośno. W związku z tym wrzucam impresję na temat Wisły zimowej.

"Powiększenie"

2010-03-20T17:58:00.005+01:00

Czyszcząc powyższy skan z paprochów i rys, trafiłem na coś takiego:

Powiększenie 150%

Czuję się jak u Antonioniego...

Wyjrzyj przez okno

2010-03-14T23:37:00.002+01:00

Ależ sceneria! Mokry śnieg, wielkie płatki, pomarańczowe światło miasta, oblepione drzewa... Nic, tylko aparat w dłoń, statyw na ramię i puścić nogi w długi, nocny spacer.

Znikają filmy

2010-03-12T23:14:00.004+01:00

Kolejne filmy znikają z rynku. Fuji kończy produkcję średniego Neopana 400 i małoobrazkowych Superii Reali oraz 160S. Trochę to smutne, ale też po prostu szkoda.

Reinterpretacja

2010-03-11T21:16:00.003+01:00

Chwila przerwy w blogowaniu spowodowana była maturalnym ogromem pracy. Niestety, zdaje się on powiększać. Powyższy motyw niewątpliwie już raz się na blogu pojawił, tylko, że nie w śniegu, a w nocy, na betonie. Interesującym doświadczeniem jest reinterpretacja zdjęć, motywów. Nie tylko dlatego, że łatwiej zaobserwować wpływ techniki na samo zdjęcie (tutaj zamiast ekstremalnie długiego naświetlania, jak poprzednio, wykorzystałem multi-ekspozycję), ale również z powodu dojrzewania fotografa wraz z upływającym czasem. Widząc ten sam motyw i fotografując go kolejny raz, ponownie zmuszam się do zastanowienia, czemu właściwie mnie on interesuje, co w nim wciąż widzę. Nawet nie znajdując odpowiedzi, pogrążam się w przyjemnej otchłani bezowocnych przemyśleń; te krótkie chwile też warto pielęgnować, są lecznicze. Poza tym zdarza się w prawdziwym świecie, iż fotograf powraca do ukończonego projektu na nowo go reinterpretując, albo czeka na efekty pracy wiele lat, zmieniając po drodze koncepcję całości niejednokrotnie. A nawet, jeśli taka reinterpretacja pozostaje jedynie ćwiczeniem, to chyba bardzo wartościowym.

Rozdroże

2010-03-06T18:04:00.003+01:00

Odwiedzam warszawski brzeg Wisły od dłuższego czasu. Robiłem tam już zdjęcia czarno-białe, nocne kolorowe, a nawet otworkowe (które być może też tu kiedyś się pojawią). Teraz przyszedł czas na multi-ekspozycje. Poniżej pierwsza z nich.

Edward Hartwig na Youtube'ie

2010-03-05T22:48:00.003+01:00

Poszukując albumu Hartwiga odnalazłem pewną namiastkę takowego na Youtube'ie. Oczywiście, to nie album, ale moim zdaniem i tak warto obejrzeć. To po prostu piękne fotografie.

Edward Hartwig na Facebook'u

2010-03-04T19:03:00.005+01:00

Okazuje się, że ś.p. Edward Hartiwg nadal działa. Na Facebook'u. Hartwig dodaje tam zdjęcia oraz pisze, na przykład tak: ":)". Intrygujące. A wszystko to "lubi Piotr". Ciekawe, że łatwiej jest znaleźć nieżyjącą osobę na Facebook'u, niż kupić jej album w dobrym stanie.

Martwy ptak

2010-03-03T02:12:00.011+01:00

Znów byłem nad Wisłą. A tam pusto, krzaki wycięli, a ziemię śnieg przykrył. I martwy ptak.

Po raz pierwszy chyba nawiązałem zdjęciem do tytułu bloga. I jeszcze taki stempelek:

Skan wykonany dzięki Skanery Niewiarygodne

Zaczęło się...

2009-12-16T14:59:00.004+01:00

Swego czasu pisałem o tym, że nie można robić zdjęć w metrze. Otóż okazuje się, że jest coraz gorzej. Co dalej? Czekam, aż dojdziemy do sytuacji, w której policja będzie łapać każdego, kto uniesie "komórkę" na wysokość oczu. Nieważne, że pisze właśnie sms-a - przecież również dobrze może robić zdjęcia, które później wykorzysta w niecnym celu! Apeluję o rozsądek.

Nadwiślańskie schody

2009-11-24T21:18:00.005+01:00

Jubileuszowy, pięćdziesiąty post, nie mógł być postem bez-zdjęciowym. W końcu to blog fotograficzny. Tym razem prosta kompozycja z linii; schody i ostre światło. I znów Wisła.

PS. Rozwiązanie do zagadki Ślimaka: schody na Most Gdański, lewa strona Wisły.

Nowa Europa Łukasza Trzcińskiego

2009-11-14T16:15:00.004+01:00

Państwa byłego bloku wschodniego interesują fotografów nie od dziś. Ja sam chętnie wybrałbym się w tamte strony, choćby po to, by poznać tę fizycznie bliską, a jednak tak odległą rzeczywistość. Okazuje się, że podobny temat od kilkunastu już lat eksploruje Łukasz Trzciński, a jego projekt "Nowa Europa" we wrześniu zaliczył pierwszy pokaz w krakowskiej Galerii Camelot. Muszę przyznać, iż z zaciekawieniem czekam na możliwość obejrzenia tych prac. Póki co, podrzucam dość ciekawy wywiad z artystą.

"Patrząc na podejście do przestrzeni, sposób w jaki ją ludzie aranżują dowiadujemy się o nich więcej, niż pokazując ich twarze." - Łukasz Trzciński

PS. A tu ładne zdjęcie.

Źródło: http://fotopolis.pl

Ślimak

2009-11-10T17:58:00.004+01:00

Trochę znów milczałem, ale wracam ze zdjęciem. To bodaj ostatnie zdjęcie z zaległości, jakie mi zostały, dalej powinno być już "świeżo". Kolejna zagadka: kto zgadnie, co to i gdzie to (podpowiedź jest w Etykietach poniżej)?

Skaza

2009-11-03T19:38:00.003+01:00

Zdjęcie z ostatniego grudnia. Pamiętam, że bardzo zmarzłem.

Lustro

2009-10-28T20:53:00.005+01:00

Zawsze chciałem zrobić zdjęcie z lustrem.

PS. Zapomniałem dodać, że to zdjęcie jest świeże.

Dziko w środku miasta

2009-10-27T23:23:00.003+01:00

Fotografując nocą warszawskie wybrzeże Wisły, a właściwie tylko jego odcinek w okolicach budowy Centrum Kopernik, odkryłem niesamowite wprost zjawisko. Otóż w samym sercu stolicy Polski panuje dzicz! Z jednej strony przegrywające walkę o byt z naturą betonowe, monumentalne schody, położone nad brzegiem Wisły lata temu, a z drugiej strony właśnie krzaki, drzewa, dziczejąca przyroda. Liście oraz trawa i śmieci. Hałas samochodów, tramwajów i śpiew ptaków. A jakby obok tego wszystkiego cisza, przerywana co kilka minut odgłosem kroków spacerującej pary zakochanych ludzi, wzbogacana szumem wody. Warto stanąć tam na trochę, przespacerować się tym "bulwarem" w ciszy kilkadziesiąt metrów, by w końcu ze zdumieniem przypomnieć sobie, że przecież jest się w samym centrum wielkiego miasta. Przedziwne doznanie.

PS. Polecam długie naświetlania. Dają czas na obserwację tego, co znajduje się wokół.

Papryka

2009-10-25T22:29:00.002+01:00

Zeszła zima, mroźny grudzień i zamarzający Hasselblad. A do tego Most Gdański. Kto wie, czyją paprykę mam na myśli?

Krawędź

2009-10-19T15:52:00.006+02:00

Trzecie zdjęcie z nadwiślańskiej, nocnej serii. Zdecydowanie najbardziej ubogie w elementy.

Saul Leiter

2009-10-18T11:43:00.004+02:00

Moja fascynacja kolorem rośnie w siłę. Jakiś czas temu podrzucałem na blogu prace Todd'a Hido, który stał się moją inspiracją do nocnych, kolorowych zdjęć. Tym razem inny wymiar koloru. Pod koniec sierpnia, w Paryżu, oglądałem album nieznanego mi do tej pory fotografa, Saul'a Leiter'a pod tytułem "Early Color" i zostałem oczarowany. Ten album kiedyś z pewnością zagości na mojej półce.

Jego zdjęcia powstawały na ulicach Nowego Jorku aż pięćdziesiąt lat temu, a są jednymi z najpiękniejszych fotografii, jakie widziałem. Delikatne, perfekcyjne połączenia kolorystyczne, na dodatek ten niezwykły punkt widzenia "niewidzialnego obserwatora" - często przez szybę, szparę w płocie, przez okno. Powyżej zamieściłem link do kilkunastu zdjęć z albumu "Early Color" skąpanych w nostalgicznej trąbce wielkiego Miles'a. Polecam obejrzeć w HQ i w dużym oknie!

Liście

2009-10-16T21:37:00.005+02:00

Kontynuuję proste tytułowanie zdjęć, gdyż na razie nie mam innego pomysłu. Choć i tak chyba "liście" brzmi lepiej niż "gałąź".

Zdjęcie powyżej pochodzi z tej samej rolki filmu, co fotografia zamieszczona w poprzednim poście. Czyli: lewy brzeg warszawskiego odcinka Wisły, okolice budowy Centrum Kopernik, noc.

Deska

2009-10-14T00:32:00.005+02:00

Czas nadrobić zaległości. Poniżej część pierwsza:

Jakiś czas temu poczyniłem (i zapewne nadal czynić będę) kilka rolek filmu z kadrami nocnymi, w kolorze, z nad Wisły. Rzecz dzieje się w okolicach budowy Centrum Kopernik, gdyż jest to jedno z niewielu źródeł sztucznego światła na warszawskim wybrzeżu :) Jednakże, myślę o nocnej eksploracji prawego brzegu Wisły - problem jest tylko taki, że tam już zapewne czeka mnie nie kilkuminutowe, a chyba kilkugodzinne naświetlanie...

Fotograf bez aparatu

2009-10-08T02:02:00.002+02:00

Dziś niejaki Kuba twierdził, iż bez robienia zdjęć "się nie da". Chciałbym wejść w bardzo krótką polemikę z tym stwierdzeniem, gdyż uważam, że się właśnie da. A wszystko z prostego powodu: fotografem się bywa, jak przypominał na tym blogu ten sam Kuba, oraz ponieważ fotografia to stan umysłu. Platońskie idee zdjęć tkwią w głowach fotografów i żaden papier czy klisza im nie pomoże, ani ich nie zmieni. I to jest dla mnie piękno fotografii.

Wiadomo, słowa jedno, czyny drugie. Myśli po raz kolejny skażone czynem. Wieść się niesie, że znów mam dwa czarno-białe filmy do wywołania. Jak zawsze, nie wiadomo, co z nich wyjdzie, szczególnie, że pierwszy z nich sporo przeszedł, ale mam nadzieję, że pokażę tu niedługo owoce mojego lipcowo-poniedziałkowego fotografowania.

Dobranoc

World Press Photo 2009

2009-07-03T11:10:00.003+02:00

Od kiedy interesuję się fotografią jest to pierwszy raz, kiedy nie zobaczyłem wystawy z tego konkursu. Wątpliwości co do jego celowości i samej idei miałem zawsze, ale tym razem opadły mi ręce aż do ziemi. Po pierwsze, nie zdążyłem, gdyż wystawa odbyła się w najgorętszym (pogodowo i organizacyjnie) okresie, jaki można było sobie wymyślić - w czerwcu. Po drugie i przede wszystkim, odbyła się... w Centrum Handlowym "Złote Tarasy". Gdy o tym myślę, to po prostu brak mi słów. Do tej pory, jak na porządną wystawę przystało, dostawała ona sale w PKiN, a więc można było nad zdjęciami w spokoju pomyśleć. A teraz? Tym razem wejście było bezpłatne i z dodatkowymi atrakcjami, jak: potrącający przechodnie z lodami, zapiekankami, kebabami; popychający przechodnie z zakupami; atmosfera zgiełku, hałasu, komercyjnego pędu (to akurat być może niezły komentarz do samego konkursu...), chaosu. Dlatego też na wystawę nie poszedłem i już nie pójdę, bo się skończyła.

Z tego miejsca chciałbym podziękować organizatorom za ten jakże wspaniały pomysł i podpowiedzieć, że następnym razem można te zdjęcia powiesić na parkingu podziemnym, a najlepiej przykleić do jezdni. Przecież tyle ludzi się tam kręci każdego dnia...

Myśl dnia

2009-06-19T17:16:00.002+02:00

Wygoda fotografowania polega na tym, że zdjęcia mówią za człowieka; a ten może wówczas milczeć.

Dziewczę nr. 1 take two

2009-06-14T22:23:00.004+02:00

Postanowiłem spróbować z tą samą reklamą, choć w innym miejscu, jeszcze raz. Tym razem łącząc ją z człowiekiem.

Czarna kawa

2009-06-10T21:38:00.002+02:00

Spacerowanie po tak zwanym "Centrum" Warszawy może wywołać u spacerującego oczopląs. Krajobraz został zreklamowany. Przy okazji pozdrawiam wszystkich miłośników "Czarnej kawy".

Szewc

2009-06-09T19:20:00.005+02:00

Rozszerzam moje pole zainteresowań i od teraz będę fotografował szerzej pojmowany "zreklamowany" (takie słowo wymyśliłem), miejski krajobraz. Przed państwem pierwsze zdjęcie z mężczyzną oraz akcentem kobiecym.

Kolor jest trudny

2009-06-07T21:53:00.003+02:00

Jakiś czas temu praktycznie w ogóle nie robiłem zdjęć kolorowych. Czułem, że mnie w pewien sposób przerastają, są za trudne; że nie widzę tego koloru tak, jakbym chciał. Oczywiście, można powiedzieć, że zawsze fotografuje się kolorowo, ponieważ różne barwy dają różne odcienie szarości, a więc są obecne nawet na zdjęciach czarno-białych. Wydaje mi się jednak, że to zagadnienie jest trochę bardziej skomplikowane, a sam problem z barwnymi fotografiami leży w kompozycji. W drugim numerze "5 klatek" znalazłem taką wypowiedź Rafała Milacha:

Kolor bardzo potrafi zdominować kompozycję, dlatego trzeba go rozsądnie używać. Czarno-biel bardzo upraszcza (co nie znaczy, że jest łatwo robić czarno-białe fotografie), masz 2 elementy, nad którymi musisz zapanować: kompozycja (rozegranie planami), plus światłocień, bardzo ogólnie oczywiście. W kolorze dochodzi jeszcze barwa, która użyta w niewłaściwym miejscu kadru może kompletnie zburzyć jego kompozycję.

I to chyba w tym jest cała trudność z kolorowymi fotografiami, a także całe piękno, jakie można nimi kreować. Zacząłem robić zdjęcia kolorowe, bo jest wiosna, jesienno-zimowa deprecha minęła, i wszędzie widzę barwy. Postanowiłem zatem spróbować. Mimo to dużo jeszcze ścieków do Wisły wpłynie (taka metafora), zanim kolor zrozumiem.

Blondynki

2009-06-05T22:12:00.005+02:00

5.

4.

Tymi dwoma zdjęciami kończę chwilowo serię o Dziewczętach, gdyż więcej zdjęć z tej serii jeszcze nie ma. Myślę jednak, że będą.

Warto

2009-06-04T21:27:00.001+02:00

Wybrać się na retrospektywę zdjęć Jindricha Streita na ul. Spokojnej 15, w Galerii Sztuki Mediów ASP (do 7.06!). Byłem, zobaczyłem bodaj wszystkie najbardziej znane zdjęcia tego czeskiego dokumentalisty na własne oczy, a szczękę zbierałem z podłogi długo przy niektórych ujęciach (raz ze śmiechu, raz z wrażenia). Zdecydowanie polecam. Czarno-biało tam jest.
Informacje tutaj
Zdjęcia tutaj

Może być też kolorowo. W Starej Galerii ZPAF (do 7.06!) przy pl. Zamkowym 8 wisi wystawa zdjęć Vladimira Birgusa, innego giganta czeskiej fotografii. Nie byłem, ale chcę pójść i myślę, że można w ciemno polecić.
Infromacje tutaj
Zdjęcia tutaj

Portret z gratisowym autoportretem

2009-06-03T21:13:00.006+02:00

3.

2.

Dziewcząt zatem ciąg dalszy. Duże, małe, bałagan. Takie trzy hasła na dziś.

PS. Wymyśliłem sobie, że tę serię ogląda się od dołu. Czyli w tym poście na górze jest zdjęcie nr. 3, a poniżej nr. 2.

Dziewczęta

2009-06-02T19:24:00.007+02:00

1.

Rozpocząłem jakiś czas temu cykl pt. "Dziewczęta". Są to zdjęcia kolorowe, kwadratowe, przedstawiające... hm, dziewczęta. W tej serii jest już kilka zdjęć, a pewnie będzie więcej, bo mi się pomysł spodobał. Myślę, że już oglądając zdjęcie powyżej można się zorientować, o co mniej więcej w tym cyklu chodzi, a jeśli nie, to trzeba czekać na następne :) Tymczasem New collection, czyli dziewczę z budynkiem w tle.

Lakoniczna notka o reaktywacji

2009-05-31T21:48:00.003+02:00

Po kilkumiesięcznym rozbracie z aparatem i fotografią w ogóle, od jakiegoś czasu znów robię zdjęcia. I, co ciekawe, kolorowe, a również długie, nocne ekspozycje. Innymi słowy, ta lakoniczna notka sugeruje, iż niedługo... pojawią się tu nowe obrazki.

PS. Czy ktoś zna miejsce, w którym zeskanuję film 120 za mniej niż 4.50zł za klatkę?

Koniec tego

2009-01-09T18:35:00.002+01:00

Koniec. Korzystając z tego, że aparat jest w serwisie, zawieszam go na kołku. Nie mam więcej ochoty fotografować, w ogóle nie mam na nic ochoty. Nie sądzę, by na tym blogu prędko się coś pojawiło, jeśli w ogóle się kiedyś pojawi. Dzięki za wszystkie odwiedziny i dobranoc, znikam.

Odtwórczy wobec myśli

2009-01-01T23:53:00.003+01:00

Prysznic. Prysznic to z pewnością ten wynalazek, który jest głównym powodem "postępu cywilizacyjnego" ludzkości. No bo gdzie myśli się lepiej, jak nie pod prysznicem? Ja myślę tylko tam, czyli łącznie jakieś 15-20 minut dziennie.

Nie przypadkiem wstęp jest o prysznicu, gdyż przed paroma minutami wyszedłem z łazienki. I, o dziwo, coś wymyśliłem. Tym razem, co też się rzadko zdarza, woda ze słuchawki nie lała się na mnie w rytm smutków i trosk, lecz w rytm fotograficznych przemyśleń. Zastanawiałem się przed chwilą, jak to właściwie jest: czy fotografuję to, co myślę, czy jednak fotografia może być przed myślami. Innymi słowy, czy fotografując jestem odtwórczy wobec własnych myśli, czy jednak przez wizjer aparatu (choć nie zawsze jest) mogę zobaczyć coś, czego nie miałem w głowie. Co było pierwsze, kura, czy jajko? Całe te przemyślenia naszły mnie dlatego, że od kilku dni nie robiłem zdjęć (nie do końca celowo), ale za to dużo myślałem. Zorientowałem się, że wpadam w macki minimalizmu i coraz bardziej szukam kształtów, abstrakcji w tym, co widzę. Jednak nie sam fotograficzny nurt wydał mi się ciekawy, tylko ten fakt zorientowania się, uświadomienia sobie tego procesu. Czy ja wcześniej o tym nie wiedziałem? Nie widziałem, że tak się dzieje? I wtedy naszła mnie ta refleksja: oczywiście, że wiedziałem, choć być może podświadomie. Wpatrując się w tę kwadratową matówkę, czy też patrząc na świat oczami, widziałem to, co mam już w głowie. Nie chodzi tu jednak o sam fakt naśladownictwa, powtarzania schematów, czy też szukania widzianych gdzieś, kiedyś, kadrów, bo z tego zdaję sobie sprawę. Zaskoczyło mnie jednak to, że moje przesuwanie się w kierunku minimalizmu ma związek z tym, co siedzi w moich myślach. Może rozumuję w pewien sposób minimalistycznie? A może wręcz przeciwnie, moja głowa jest przeciążona skomplikowanymi sprawami, więc kiedy fotografuję uciekam od tego w proste kształty i formy? Właściwie, to nie mam odpowiedzi na te pytania, ale ciekawi mnie to niezmiernie.

Optyk na Ursynowie

2008-12-31T20:25:00.005+01:00

Żegnając się ze starym rokiem wrzucam zdjęcie z Ursynowa, a zarazem zdjęcie z ostatniego filmu, jaki moją Yashicą D skończyłem. Nie wiem, czy jest w tym zdjęciu cokolwiek ciekawego, ale jakoś się z odchodzącym rokiem pożegnać trzeba.

Właściwie, to jak się dobrze zastanowić, nie jest to zdjęcie z Ursynowa. Ursynów, jaki wtedy widziałem i jaki znam, jest inny. Pusty, monotonny, niski, schematyczny. A to zdjęcie? Pewnie mogłoby powstać wszędzie. To chyba jednak bez znaczenia. Ot, taka refleksja.

Nad Wisłą minimalizm

2008-12-29T23:26:00.002+01:00

Patrzyłem, patrzyłem i w końcu wrzucam. Oglądałem to zdjęcie tak długo dlatego, że odbitka bardziej mi się podoba, niż ten skan. Nie jestem pewien, w czym rzecz, w każdym razie wolę odbitkę. To pierwsze i pewnie nie ostatnie minimalistyczne zdjęcie znad Wisły, ponieważ ostatnio tak właśnie patrzę na tę czystą inaczej rzekę. "Czystą inaczej" nie znaczy, że jej nie lubię, bo lubię, całkiem nawet bardzo.

Domy w nocy

2008-12-29T01:48:00.003+01:00

Jest noc, znowu. Przed chwilą pod prysznicem przypomniałem sobie o pewnym fotografie, który za cel swoich zdjęć często obiera sobie domy w nocy, a nazywa się Todd Hido. Niedawno byłem na jego wystawie i spotkaniu z nim samym, na którym powiedział, że zdjęcia robi praktycznie tylko w USA, bo w Europie jakoś mu nie wychodzi. Próbował, robił zdjęcia w Paryżu, ale to nie jest to, co w Ameryce. Cytując innego bloga "Ciekawe, prawda?".

Chyba jutro (dziś) wrzucę kolejne, moje zdjęcie. Muszę tylko jeszcze trochę na nie popatrzeć.

Nad Wisłą

2008-12-24T16:08:00.005+01:00

Pierwszy film Hasselbladem przestrzeliłem nad Wisłą. Było pochmurno, trochę siąpił deszcz. Z tego filmu pokażę pewnie dwa zdjęcia. Oto pierwsze z nich.

PS. Wesołych Świąt :)

Streetphoto by Bruce Gilden

2008-12-23T23:45:00.007+01:00

Kilka chwil temu znalazłem taki oto filmik na TyTubo. Wow! Tak robi zdjęcia uliczne członek Magnum ;) Jakby na to nie patrzeć, bardzo... odważne podejście do sprawy. Ciekawe, czy by to się w Polsce, w Warszawie, sprawdziło. Może czas się przekonać?

PS. Fantastyczne jest to co i jak mówi w tym filmie Bruce Gilden :)

Więcej jego zdjęć tutaj.

"10"

2008-12-23T01:01:00.002+01:00

Od jakiegoś czasu gnębi mnie syndrom dziesiątej klatki i nie umiem sobie z nim poradzić. Osiągnąwszy jeden sukces(?), czyli to, że robię obecnie ciut więcej zdjęć niż wcześniej (zapewne niedługo się jakieś skany na blogu pojawią), wpadłem w kolejny dołek. Sprawa jest dziwna. Ostatnio co jakiś czas biorę aparat ze sobą, do niedawna jeszcze Yaschicę, teraz Hasselblada i ruszam w miasto. Jak zawsze, zakładam średnioformatowy film, na którym mieści się dwanaście kwadratowych klatek. Gdy dotrę w wyznaczone, lub zupełnie przypadkowe miejsce, a w każdym razie takie, w którym chcę wyjąć aparat z torby, zatrzymuję się i oglądam okolicę. Gdy już wiem, co chcę fotografować, zdejmuję dekielek i robię kolejne zdjęcia. Pstrykam, pstrykam, kolejne klatki mijają, liczba zrobionych rośnie i... dochodzę do klatki nr. 10. Zazwyczaj nie mam problemu ze zrobieniem tego zdjęcia, na nie mam jeszcze pomysł. Problem zaczyna się, gdy tę klatkę przewijam. Wtedy kończy się wszystko, nie wiem, czemu mam robić zdjęcia. Ot, pstryk, i weny brak. Prawie nigdy na jednym wypadzie nie robię więcej niż jedną rolkę, czyli 12 zdjęć, ale ostatnio jest to de facto tylko 10. Dla przykładu dwie historie, czyli dwa pierwsze negatywy zrobione na Hasselbladzie.

1. Pierwszy film postanowiłem zrobić nad Wisłą. Założyłem elegancko film do magazynku i począłem realizować moje minimalistyczne wizje. Chcą przetestować Distagona 50 kierowałem się w stronę Mostu Świętokrzyskiego, gdyż to pod nim chciałem zrobić jedno próbne, szerokie ujęcie. Gdy dotarłem na miejsce, rozstawiłem statyw i zrobiłem zdjęcie. Była to 10 klatka. Po chwili zagadnął mnie przechodzący Pan i począł opowiadać o chińskich znakach urodzenia i znakach Zodiaku. Słuchałem i jednocześnie chciałem przewinąć film. No i przewinąłem, ale za daleko, jedenastą klatkę miałem już z głowy. No nic, przewijam dalej i... znów za daleko! Nie wiem, jak to zrobiłem. Koniec końców na tym filmie zrobiłem tylko 10 zdjęć.

2. Druga historia to historia z dziś. Postanowiłem przestrzelić przeterminowanego T-maxa 100, którego "dostałem" razem z Hasslem. Tak się złożyło, że znalazłem się na Woli i bardzo mi się ta okolica spodobała. Założyłem film, choć było szaro i ponuro i fotografowałem. Trochę pochodziłem, zrobiłem kilka zdjęć i w końcu doszedłem do dziesiątego. To zdjęcie również zrobiłem, ale równocześnie z nim kompletnie straciłem wenę. Nie wiedziałem, co mam robić, nie widziałem już nic interesującego w tym miejscu. By nie tułać się bez sensu wsiadłem w autobus i wróciłem do domu. W domu zrobiłem jeszcze dwa bezsensowne zdjęcia, by jednak tego T-maxa przetestować. I tak wyszło na to, że go przewołałem...

Tak się właśnie sprawy mają. Wszystko zaczęło się jeszcze, gdy używałem Yaschici. Teraz, mając Hasselblada, jest tak samo. Dziwne...

Jajecznica - wywoływanie akutacyjne

2008-12-21T11:44:00.002+01:00

Dziś w trakcie robienia jajecznicy wpadłem na pomysł, by spojrzeć na proces smażenia fotograficznie, innymi słowy: usmażyć jajecznicę akutacyjnie. Przyjmując, że smażenie trwa około 2 minut, wyglądałoby to tak:

-rozbijam jajka na patelnię
-zostawiam nieruszane przez pierwszą minutę
-po minucie kilka "przewrotek", by płynne miało się szansę bardziej usmażyć
-zostawiam patelnię w spokoju na kolejną minutę

Następnie przerywam proces wyłączając kuchenkę i po kilku minutach utrwalam za pomocą HCl. Płukanie następuje już "wewnątrz mnie".

I jak, myślicie, że się uda?

Henri Cartier Bresson w Królikarni

2008-11-25T20:33:00.003+01:00

16.11.08 skończyła się w Królikarni wystawa zdjęć HCB (skrót od Henri Cartier-Bresson) pod tytułem "Europejczycy". Pozycja obowiązkowa, więc oczywiście się na tę wystawę w końcu wybrałem. Poniżej trochę moich wrażeń.

Już na początku, w środku, zaskoczenie. Ależ tłok! Wystawa wisiała długo, co pewnie spowodowało, że większość chętnych, w tym i my, przyszło pod sam koniec. Tak już chyba jest.

Wspinamy się po schodkach i zaczynają się pierwsze zdjęcia. Części nie znam, część znam świetnie. I niestety, większość tych, które znam bardzo dobrze, już mnie nie cieszy. Nie czuję radości, że widzę je "na żywo". Mam wrażenie, że mi się przejadły. Z tych, których nigdy nie widziałem, wyłapuję kilka fantastycznych. Kapitalne kompozycje, sceny, świetnie się je ogląda.

Z pierwszej sali kierujemy się do drugiej. Kolejne kilkanaście-kilkadziesiąt zdjęć. Znów lepsze i słabsze. Tak, słabsze. Moim skromnym zdaniem, a przecież żadnych krytykiem nie jestem, część zdjęć HCB po prostu nie wytrzymuje próby czasu. Były kamieniem milowym, rewolucją w fotografii, gdy powstawały. Potem jednak okazało się, że da się je powtarzać, nie są tak niepowtarzalne, jak się wydawało. Niestety, takich zdjęć na tej wystawie było więcej niż kilka. Trzeba jednak pamiętać też, a może i przede wszystkim, o tych zdjęciach, które się wybijają. O tych, które są wyjątkowe, niezwykłe, a takich widziałem przecież w Królikarni bezliku.

Następna sala, trzecia. Oglądam i oglądam, ale skupienie coraz trudniej utrzymać. Mam nadzieję, że to już ostatnia sala.

A jednak nie. Jest jeszcze jedna, czwarta sala. Zwiedzam uważnie, aczkolwiek odczuwam już pewne znużenie. Bardzo dużo tych zdjęć na wystawie było. Spotykamy znajomych. Kolega uważa, że zdjęcia HCB są bardzo malarskie. Tak, coś w tym jest, szczególnie patrząc na kompozycje. Zapewne to z powodu wykształcenia HCB, gdyż był on z wykształcenia malarzem.

Podsumowując, wrażenia z wizyty w Królikarni mam bardzo pozytywne. HCB był wielkim fotografem i choć minęło już tyle lat od powstania wielu ze zdjęć z tego cyklu, mnóstwo z nich, choć nie wszystkie, dzielnie wytrzymuje próbę czasu. Są po prostu niepowtarzalne.

Nowe, stare

2008-11-09T20:09:00.005+01:00

Postanowiłem wrócić w miejsce, w którym już byłem. Skończyłem tam film z wycieczki do metra.

PS. Albo ktoś ukradł śmietnik, albo to przejście obok :)

Nowy numer kwartalnika "Fotografia"

2008-11-08T22:36:00.002+01:00

Przed godziną nabyłem nowy, łączony 26 i 27 numer kwartalnika "Fotografia". Czemu właściwie o tym piszę? Ano dlatego, iż fakt, że ów numer w ogóle się ukazał, jest dosyć ważny jeśli chodzi o polskie czasopisma fotograficzne. Po fiasku, bo niestety tak chyba się stało (z tego co wiem, a raczej z tego, czego nie wiem, nic się w tej sprawie nie dzieje), reaktywowanego "Pozytywu", kwartalnik "Fotografia" stał się bodaj jedynym polskim pismem wyłącznie o fotografii. Nie o sprzęcie, testach, o radach, tylko o zdjęciach i fotografach. Pismem, w którym można zobaczyć świetne prace rozmaitych fotografów i przeczytać ich krytykę. Czemu zatem "Fotografia" miałaby przestać się ukazywać? Otóż, niestety, w tym roku zmarł fotograf i zarazem redaktor naczelny "Fotografii", Ireneusz Zjeżdżałka. Odszedł w wieku zaledwie 35 lat. To smutne wydarzenie postawiło pod znakiem zapytania dalsze istnienie kwartalnika, jednak na szczęście, jak już wiadomo, dzieło Pana Zjeżdżałki będzie kontynuowane. W najnowszym numerze "Fotografii" można znaleźć informację, że planowane są edycje tego pisma na cały przyszły rok, co, nie będę ukrywał, szalenie mnie to cieszy. Cieszy nie tylko dlatego, że będę mógł czytać jedno z moich ulubionych pism, ale również dlatego, że praca Pana Ireneusza będzie kontynuowana. Bardzo ceniłem jego fotografię, również z tego powodu, że zajmował się podobnym rodzajem fotografii, jakim i ja próbuję. Ten numer kwartalnika "Fotografia" poświęcony jest w dużej mierze właśnie Jemu, jego zdjęciom i życiu. Myślę, że warto wydać te 20zł, bo tyle kosztuje i zakupić to czasopismo chociażby dlatego, że znów są w nim świetne zdjęcia.

Mam profesjonalny sprzęt, więc nie mogę robić zdjęć w metrze

2008-11-01T13:01:00.005+01:00

Wczoraj z kumplem Robertem robiłem zdjęcia na niedawno otwartym węźle komunikacyjnym "Młociny". Kręciliśmy się po obiekcie, ale nie po stacji metra, bo słyszeliśmy, że tam podobno ze statywu nie można. Spacerowaliśmy sobie przez jakieś dwadzieścia minut. Zaczęliśmy od robienia zdjęć w pawilonie-przejściu łączącym parking ze stacją metra i pętlami autobusową i tramwajową. To w końcu nie stacja. Było po 15, więc z racji tego, że nie wziąłem ze sobą statywu, postanowiłem sforsować HP5+ na ISO 6400. Po zrobieniu kilku zdjęć wyszliśmy z pawilonu i doszliśmy do parkingu. Parking jest piętrowy, a ponieważ na dole nie znaleźliśmy nic ciekawego, postanowiliśmy wejść na samą górę, by sprawdzić, jaki tam jest widok. Zawróciliśmy i natknęliśmy się na ochronę obiektu. Robert w ręku trzymał statyw, a na nim Olympusa OM-4, a ja na szyi zawieszoną miałem Yaschicę D. Pan Ochroniarz poprosił nas o pokazaniu mu naszych legitymacji prasowych. Rzecz jasna, takowych nie mieliśmy. Usłyszeliśmy zatem, że trzeba je mieć, bo mamy profesjonalny sprzęt (wszystko przez statyw Roberta!) i że nie możemy fotografować na terenie tego obiektu. Na moje uwagi, że to (do cholery) miejsce publiczne, dowiedziałem się co nieco o zagrożeniach terrorystycznych. Nie ma to, jak wydać durny przepis. Po obiekcie chodziło 4-6 ochroniarzy, a obiekt jest całkiem spory. Gdyby ktoś bardzo chciał, bez trudu zrobiłby potrzebne mu zdjęcia nawet Smarkiem. Tak właśnie przegrywa się z terrorystami. W obawie przed nimi represjonując zwykłych obywateli, którzy chcieli realizować własne hobby. Nie mam pretensji do ochroniarzy, bo robią, co im powiedziano, lecz do tych, co takie rozporządzenia wydali. Przecież są one absolutnie nieskuteczne i nieżyciowe. Mniej więcej tak, jak zakaz fotografowania obiektów wojskowych. Google Earth, helikoptery i aparaty w telefonach komórkowych nie istnieją? Jeszcze trochę, a nic nie będzie można fotografować. Przecież wszystko można wysadzić. Ech, zły jestem, a przecież dzisiaj 1.11. [*]

PS. I co ja teraz zrobię z ledwo rozpoczętym HP5+ naświetlanym na 6400?

Czym jest odbitka?

2008-10-29T23:15:00.004+01:00

Przypadek ojcem refleksji. Podczas ostatniego posiedzenia w ciemni przypadkiem zaświetliłem jeden arkusza papieru. Właściwie to nie byłem pewien, czy go zaświetliłem, ale wolałem już nie używać tego arkusza. Zostawiłem go więc na stole obok powiększalnika, wyjęty z opakowania i swobodnie zapalałem światło z nim na wierzchu, dalej robiąc inne odbitki. W miarę upływu czasu papier zaświetlał się coraz bardziej, a ja coraz bardziej przypominałem automat do produkowania odbitek. Mimo, iż światło w łazience oświetlało go długo, czerniał powoli, gdyż nie wrzuciłem go do wywoływacza. Na moment zapomniałem o nim, w zmęczeniu i walce z czasem, by zrobić jeszcze kilka odbitek, aż nagle w pewnym momencie spostrzegłem, że papier zrobił się szaro-siny. Widziałem to już wcześniej, bo przecież nie raz zdarzyło mi się zaświetlić papier, nie było to nic nowego, a jednak mnie uderzyło. Tak jakbym się ocknął. Zapaliłem światło i począłem obserwować, co się z nim dzieje. Przed chwilą jeszcze jak wariat robiłem kolejne nieudane odbitki, niemal jak robot. Nie zastanawiałem się, co ja właściwie robię. W tym czasie papier czerniał powoli, w tempie żółwia na urlopie. Zatrzymałem się na moment w amoku pracy i wtedy dotarło do mnie, iż do tej pory ani przez chwilę nie zastanowiłem się, czym jest to, co suszy się pod stołem. Czym właściwie jest odbitka? Zaczerniający się spokojnie papier też jest przecież jakąś odbitką, a powstawał w tak zaskakująco innym tempie niż to, co robiłem rękami ja. On tylko leżał. To był chyba ten moment, w którym udało mi się spojrzeć na odbitkę nie jak na kawałek papieru z obrazem mojego zdjęcia. Przez moment widziałem odbitkę jako papier pomalowany światłem; widziałem jej fakturę i kształt. To były dziwne wizje i dziwne myśli. Myśli bardzo nieśmiałe i niepoukładane. Bardziej wrażenia. Mam przeświadczenie, że wtedy coś mi się w głowie przełamało. Niedługo później poszedłem, również dość przypadkiem, gdyż było to obowiązkowe wyjście ze szkołą, na wystawę twórczości Włodzimierza Pawlaka (skądinąd świetną). Pierwsza część składała się z bardziej konwencjonalnych prac, natomiast druga była tak naprawdę analizą istoty obrazu, jego formy, struktury. Oglądałem, zwiedzałem i powoli, małymi kroczkami, po doświadczeniu z ciemni zacząłem czuć (bo nie widzieć, to jeszcze za dużo powiedziane), sens malowania czarnego kwadratu na białym tle.

Rodinal 1+100

2008-10-16T23:19:00.003+02:00

Jako, że zdjęć nowych nie ma, to w zamian trochę ciemniowej techniki.

Do tej pory używałem głównie Agfa Rodinala do wywoływania negatywów, ale mówiąc szczerze byłem średnio zadowolony z tego, co nim uzyskiwałem, w szczególności jeśli chodzi o ziarno. Dotychczas rozcieńczałem Rodinal w proporcji 1+50 i czas brałem z ulotki. Słyszałem jednak, że Rodinal dużo lepiej pracuje w rozcieńczeniu 1+100, ale nigdzie nie mogłem znaleźć czasu i sposobu mieszania dla takiego roztworu. Poszperałem jednak raz jeszcze i... znalazłem. Przepis na wywołanie w Rodinalu 1+100 brzmi tak:

Robimy roztwór Rodinala z wodą 1+100 ale dwa razy tyle, ile byśmy normalnie użyli. Czyli, jeśli potrzebujemy normalnie 350ml, to robimy roztwór 700ml. Oczywiście, jeśli koreks mieści tylko 650ml, to robimy roztwór 650ml. Zalewamy i przez pierwsze 10s mieszamy powoli i spokojnie, a potem odstawiamy koreks na 30min i w ogóle go nie ruszamy. Po 30min znów mieszamy delikatnie i powoli przez 15s i odstawiamy na kolejne 30min, by całe wywołanie trwało godzinę. Po godzinie wylewamy wywoływacz i dalej już tak, jak zwykle.

Efekty w poprzednim poście (wywołany FP4+). Powiem tyle, że bardzo mi się podoba :)

Zakaz jazdy

2008-10-05T12:37:00.005+02:00

Tydzień temu zerwałem się z łóżka wcześnie rano, o 6:00 (dla mnie to wcześnie rano ;)) i ruszyłem na Pola Mokotowskie robić zdjęcia. Tam zastał mnie dosyć ciekawy widok. Zakaz jazdy?

Przejrzystość rzeczy

2008-09-30T20:09:00.003+02:00

Jak na razie zdjęć nowych nie ma (jakieś są, ale na nieskończonym filmie), więc coś znów napiszę.

Tak się złożyło, że Karolina z pierwszego zdjęcia ma dziś urodziny. Sto lat! Z tej oto okazji poszliśmy do Centrum Sztuki Współczesnej na wystawę Tomasza Sikory "Przejrzystość rzeczy", siódma edycja. Chciałem zatem w sprawie tej wystawy kilka słów wystukać.

Po pierwsze, dziwna to była wystawa. Ni to zdjęcia, ni to... rzeczy, ni to kolaż taki. Z początku czułem się, jakbym robił coś niewłaściwego, gdyż całość wydała mi się bardzo prywatną kolekcją, która nie powinna znaleźć się na wystawie. Każdy eksponat składał się z jakiegoś przedmiotu należącego do konkretnej osoby z naklejonym na nim zdjęciem tej osoby, dużą odbitką tegoż zdjęcia i tekstem od właściciela danego przedmiotu. Niektóre teksty były bardzo osobiste i aż dziwnie było je czytać. Czułem się, jakbym nie powinien tego robić. W trakcie zwiedzania, tak mniej więcej od połowy, zacząłem się dość dobrze bawić, analizując faktury zdjęć, oglądając przedmioty i czytając zabawne teksty. Od połowy zwiedzanie zrobiło się przyjemne. Mimo wszystko, już po wyjściu, jak i teraz, nadal mam wrażenie, że całość, którą zobaczyłem, nie powinna się nigdy znaleźć na wystawie. Pod skórą czuję, jakby gdzieś została naruszona czyjaś prywatność, jakbym to ja był w pewien sposób bezwstydnym podglądaczem. Co najgorsze w tym uczuciu, zostałem do tej roli w pewien sposób (zawsze mogłem wyjść) zmuszony. Pewien, a może i spory, niesmak po tej wystawie mi pozostał.

O wystawie

Anegdotka

2008-09-27T20:45:00.002+02:00

W zeszłą sobotę robiłem zdjęcia na Pasażu Wiecha (dla nie-warszawiaków: taki pasaż na tyłach dużych domów handlowych w Centrum). Stoję, słucham muzyki i kadruję. Zdjęcia robiłem Yashicą D, która wygląda tak. W pewnym momencie słyszę przez słuchawki "Szefie, a taki aparat to robi lepsze zdjęcia niż taki normalny, cyfrowy? Bo ja widziałem, że takimi to artyści robią". Odwróciłem się i zobaczyłem uśmiechniętego Pana z zakupami. Uśmiechnąwszy się również nieco, zgodnie z prawdą odpowiedziałem "nie wiem" :) Zamieniliśmy kilka słów i po chwili Pan poszedł dalej w swoją stronę, a ja miałem dobry humor przez resztę tego pleneru :)

Pozytywne są takie niespodziewane, acz przyjazne spotkania :)

Podziemna Warszawa cz. 2

2008-09-26T18:11:00.005+02:00

Poprzednia kompozycja była dość skomplikowana, więc teraz czas na coś prostszego. Tym zdjęciem wyczerpuję moje zapasy, ale mam nadzieję, że uzupełnię je wkrótce.

Deszcz

2008-09-24T14:41:00.005+02:00

W sobotę padało. Warszawa zawsze wydawała mi się specyficzna w czasie deszczu, ale jeszcze nie wiem, jaka. Może dowiem się tego, fotografując ją.

A może tak?

Przerwy

2008-09-23T20:04:00.005+02:00

A teraz zamiast zdjęcia taka mała, osobista refleksja. W sobotę odkryłem, że warto robić przerwy. Sobota była dniem, w którym pierwszy raz poszedłem robić zdjęcia po krótkiej przerwie. Przerwa zaistniała, gdyż brakowało mi pomysłu na zdjęcia. Przestałem zatem zbyt dużo myśleć nad zdjęciami i odłożyłem aparat. W końcu pomysł sam przyszedł, a ja pierwszy raz od jakiegoś czasu tak dobrze czułem się robiąc zdjęcia. Wreszcie dogadywałem się z aparatem, a późniejszy pobyt w ciemni i wywoływanie filmu tylko podkreśliło, że był to naprawdę udany dzień. A wszystko dzięki tej przerwie.

Portret bez twarzy

2008-09-22T18:42:00.007+02:00

Moja Warszawa nie ma twarzy. Ma tylko nogi.